Als kind keek ik er naar uit om ‘in de twintig’  en volwassen te zijn. Het leek me geweldig om leuke dingen te kunnen doen en vooral om daar zelf over te kunnen beslissen. Gedaan met alles vragen aan mama en papa. Gewoon doen waar ik zelf zin in heb. Gaan werken. Joepie. Niks moeten. Gewoon alles mogen. Dat leek me zo gemakkelijk, volwassen zijn. En vooral geweldig leuk. Was dat even vergissen. Zwaar vergissen zelfs. Niks gemakkelijk. Niks altijd geweldig leuk. En al zeker niks ‘niks moeten en alles mogen’. Ben je als je ‘in de twintig’ bent automatisch volwassen? En wat is dat eigenlijk, volwassen zijn?

Volgens mijn alwetende vriend Google zijn er verschillende soorten volwassenheid. Biologisch gezien ben je volwassen als je lichamelijk volgroeid bent. Mijn benen hadden wat langer gemogen, maar verder is dat op lichamelijk vlak wel in orde. Verder moet je je kunnen voortplanten. Of dat echt lukt weet ik nog niet helemaal, maar er wordt in elk geval van tijd tot tijd wel eens geoefend. En oefening baart kunst, zegt men; dus later baart dat oefenen waarschijnlijk ook wel baby’s.

Dan is er de sociologische definitie van volwassenheid. Als je werkt ben je volwassen. Goede mop. Grappig. Heel grappig zelfs. Als ik ’s middags rond de tafel zit met mijn collega’s en al onze firstworldproblems uitvoerig besproken worden, zouden wij zeker niet als voorbeeld gebruikt worden om de definitie van sociologische volwassenheid te staven. Nochtans zijn wij allemaal aan’t werk. Of in elk geval toch aanwezig op’t werk.

Dan is er de nog de psychologische of emotionele volwassenheid. Als je een stabiele persoonlijkheid hebt gevormd, ben je volwassen. Zegt men. De ene dag ben en voel ik mij al wat meer stabiel dan de andere, en dat heeft echt niet alleen iets te maken met de hoogte van de hakken waarop ik rondflaneer. Of probeer te flaneren. Daarnaast zou je het idee moeten hebben dat je alles op de juiste manier doet. Wat is dé juiste manier? Ik zoek heel vaak nog naar één manier om iets te doen. Ik kan daar over vloeken en tieren, hysterisch huilen en hele dagen over lopen mokken. Ik kan absoluut het gevoel hebben dat er niets lukt. Ik ben vaak al blij als iets lukt. Het gevoel dat àlles op rolletjes loopt, dat heb ik helaas nog niet gevonden.

Wil ik dat eigenlijk wel, volwassen zijn? Als ik heel eerlijk ben, eigenlijk niet. Ik wil helemaal geen afgevlakte, stabiele persoonlijkheid van mezelf worden. Ik wil niet de hele tijd die éne goede versie van mezelf zijn waarbij alles van een leien dakje loopt. Ik wil niet de speelsheid van een natte dweil hebben. Dat lijkt me zo saai. Af en toe is saai goed. Lekker stabiel enzo. Maar van tijd tot tijd wil ik toch nog lekker onvolwassen zijn en een hele dag enkel ondergoed en mijn kroontje dragen!