Deze week zakte ik twee maal af naar onze Belgische kust voor een dagje zonnebaden. Heerlijk. Kikkert een mens van op. Maar toch, telkens ik mij op dat strand begaf, voelde ik mij oud. Niet omdat ik vind dat mijn lijf er slechter, dikker en uitgezakter uitziet als dat van de doorsnee tiener. Absoluut niet. Tuurlijk zijn er vetrolletjes en striemen en cellulitis die ik liever kwijt dan rijk zou zijn, maar al bij al ben ik tevreden. En indien niet, een paar uur minder slaap en een paar uur meer fitness zouden wonderen doen.

Het zijn vooral de herinneringen die mij dat gevoel geven. Er zijn de leuke herinneringen aan zandkastelen bouwen, crêpe-papier bloemen verkopen, schelpen rapen en smodderen met ijsjes. Pure nostalgie, maar ook deze dingen bezorgen me niet dat ‘ik ben een oude vrouw’-gevoel.

De strandboys zijn de oorzaak. Een jaar of 18 à 20. Strak, gespierd lichaam. Bruin verbrand. Wapperende, door de zon afgebleekte haren. Hippe surfshort. Leuk om naar te kijken, maar dat is het dan ook. Ik herinner me nog goed de momenten, dat ik als bakvis, lag te blozen op mijn handdoek als ze wat dichter in de buurt kwamen. Dat ik, stiekem vanachter mijn zonnebril, elke beweging drie ze maakten nauwlettend in het oog hield. Dat, als ik dan toch moest rondlopen, ik mijn buik zo hard introk dat ik bijna flauwviel wegens geen lucht. Dat ik zeker niet met mijn kleine zus wou spelen, kwestie van geen imagoschade op te lopen. Allemaal heel onnozel, als ik dat nu bekijk. Maar stiekem mis ik dat wel, want toen voelde ik me tenminste nog piepjong, maar wel al heel volwassen.