Het was zo’n zorgeloos gezellige avond met vrienden. Last-minute afgesproken, links en rechts wat hapjes uit de mouw getoverd en een bodemloos glas wijn. De groep keuvelt gezellig in kleinere groepjes met elk een eigen gespreksonderwerpje. Af en toe wordt het zachte geroezemoes onderbroken door een luide lach. Plots voegen de kleine gesprekken zich samen om de aandacht te vestigen op één specifieke spreker. Een van mijn vriendinnen vertelt enthousisast over haar datingleven. Onder begeleiding van goedkeurend geknik, kirrend enthousiasme (mijn vriendengroep bestaat nu eenmaal grotendeels uit vrouwen) en glunderende ogen, wordt er een conclusie getrokken: het is serieus.

Ik ben oprecht blij voor haar, ze verdient dit geluk. Good for her! Uiteraard zijn mijn vrienden en ik tegelijk ook wat op onze hoede. Wie is die gast? Meent hij het goed? Is het een goede jongen? Mijn vrienden vuren zonder aarzelen de ene vraag na de andere af om zo veel mogelijk informatie te verzamelen in opperste concentratie. En toen kwam het, totaal onaangekondigd, de opmerking.

“Allee, nu jij nog”.

Verrast door de plotse wending, voel ik mezelf flauw lachen terwijl iedereen me aankijkt Het is maar een fractie van een seconde, want na wat collectief gelach, gaat de groep gewoon door met hun ondervraging over de nieuwe aanwinst.  Toch ben ik even van mijn melk. Stilaan sijpelt het besef binnen: ik ben de laatste. Hoewel ik rotsvast van de overtuiging ben dat er absoluut niets mis is met de laatste single van de vriendengroep te zijn, heb ik toch een onbehagelijk gevoel, waarom?

Onze maatschappij is nu eenmaal gebouwd op relaties. Als alleenstaande – wat naar mijn mening op zich al een totaal hulpeloze bijklank heeft – is het vaak allemaal iets ingewikkelder.  Of je nu een rits op je rug probeert toe te krijgen of je een portie voor één probeert te koken, je trekt steeds aan het kortste eind. En probeer maar eens een huis te kopen in je uppie… .

Naast een automatische wolk van medelijden lijkt er ook altijd een zeker oordeel te hangen rond singles. Eenmaal je twenty-something bent en je nog niet aan het nestelen bent met iemand, rijst automatisch de vraag: Hoe komt het dat jij nog niemand hebt? Onbedoeld maar zeer zeker licht verwijtend en liefst nog opgevolgd door de vraag “Ben je niet te kieskeurig?”. Bij menig single staat het nekhaar nu al overeind. Hoezo kieskeurig? Ik kan toch niet mijn leven doorbrengen met iemand met het IQ van een bosmarmot of iemand die eruit ziet als Quasimodo? En laat me je verzekeren, lieve schat,  dat kan je inderdaad niet.

Maar je vrienden bedoelen het absoluut goed. Als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat ze me verteld hebben dat ik een leuke en mooie jongen ben en óngetwijfeld wel iemand zal tegenkomen op z’n tijd, dan had ik nu absoluut geen moeite met de aankoop van een huis.

In conclusie, beste designated survivor, is er niets om je slecht over te voelen. Draag je titel met trots. Als Britney Spears 2007 kon overleven, lukt dit je wel.