Ik was nerveus. Het was al een tijd geleden dat ik nog echt nerveus was geweest voor een date, maar ik was er klaar voor. Ik voelde me goed, zag er fatsoenlijk uit en was mooi op tijd klaar om te vertrekken. Tot hier in het verhaal had ik de wind in de zeilen.

Zoals je leest is dat echter maar zin drie.

Onderweg naar de bar waar we hadden afgesproken, kwam ik het eerste obstakel tegen: de tractor. Als je net zoals ik in een plattelandsdorp woont, is een tractor voor je op de baan geen verrassing. Maar deze specifieke tractor ging trager dan een jaren ’00 Margriet Hermans op de fiets. Met een half opgevreten stuur kwam ik uiteindelijk in het centrum van Leuven aan. Na drie pogingen en een ettelijk aantal kilometers – dankjewel circulatieplan – vond ik uiteindelijk dan toch een parkeerplek in een godvergeten uithoek van de stad. Intussen was ik al royaal een half uur later dan voorzien en zat mijn stressniveau op ongekende hoogtes. Terwijl ik mijn verontschuldigingen in het lang en breed aan het SMS’en was,  miste ik een stap en kwam ik verkeerd op mijn enkel terecht. Geen tijd voor pijn, ik ben te laat.  Jammer genoeg kreeg ik al snel in de smiezen dat mijn enkel bij elke stap een klein beetje meer pijn deed. Mijn mooie maar oncomfortabele schoenen hielpen daar ook niet bij.

Goed nieuws, ik was aangekomen! Ok, het was mankend, half buiten adem en ik zag er een beetje uit als een verwilderd wolvenkind, maar hee, ik was er. De jongen met wie ik had afgesproken, was begripvol. Hij stelde me gerust met een charmante colgate-smile. Je zou denken ‘eind goed, al goed’. Haha.

Ik stelde voor om ter compensatie het eerste rondje te trakteren. Ik wandelde (lees: hinkelde) naar de bar en bestelde twee cocktails. Het mocht tenslotte wel wat meer zijn dan gewoon een wijntje of een pintje. Toen de barman ze voor mijn neus zette en vrolijk zei “dat is dan veertien euro”, zonk de moed in mijn (mooie maar oncomfortabele) schoenen. WAAR. WAS. MIJN. PORTEFEUILLE?!? Na een korte zoekactie besefte ik al gauw dat die was achtergebleven in mijn auto. Shit. Met de staart tussen de benen hobbelde ik terug naar ons tafeltje. “Echt super gênant dat ik dit moet vragen, maar ehm, heb jij toevallig geld bij?”. Ik kon door de grond gaan en had het niet eens erg gevonden als dat effectief ook zou gebeurd zijn. Hij daarentegen, kon er hartelijk mee lachen en haalde zijn portefeuille boven.

Eens terug aan de tafel met de drankjes, nam ik een stevige slok. Dat had ik ik wel verdiend. Jammer genoeg voor mij lieten mijn motorische vaardigheden me in de steek bij het neerzetten van mijn glas en voor ik het wist, ging alles over mijn schoot. Daar zat ik dan, doordrenkt in rum, ijs en muntblaadjes. Zijn schaterlach verging hem stilaan  toen hij mijn gefrustreerde gezicht zag.

Desalniettemin verliep de rest van de date goed. Hij was vlot, grappig en interessant. Tegen dat de tijd was aangebroken om naar huis te gaan, was ik licht onderkoeld van mijn nog steeds natte kleren. Uiteindelijk was het toch alle moeilijkheden waard geweest. Bij het afscheid keek hij mij met twinkelende ogen aan. “Ik vond het heel gezellig”, zei hij. Nog voor ik dat van mijn kant kon bevestigen, volgde hij echter op met “… maar het gaat hier wat mij betreft bij blijven, ik voel geen klik. Allee, succes nog hé dan. Daaag.”.

Serieus?

Gelukkig kon ik troost vinden bij mijn vrienden van de stadswacht in Leuven. Zij hadden immers onder mijn ruitenwisser een kadootje voor me achtergelaten.